Metodologia

1. Jak to jest zbudowane

Model ma trzy warstwy:

Podział jest celowy: prosa strony nie zawiera ani jednej liczby wpisanej ręcznie. Gdyby któraś wartość wyglądała na naciągniętą, wystarczy zmienić odpowiedni parametr w tabeli z rozdziału 6 i prześledzić, jak bardzo wynik od niej zależy — kalkulator na stronie głównej robi dokładnie to na żywo. Wnioski celowo opierają się na wielkościach, które trzeba by pomylić o kilka rzędów wielkości, żeby cokolwiek zmienić.

2. Kryterium powstania smugi

Nachylenie prostej mieszania spalin z otaczającym powietrzem:

Temperatura progowa przy powietrzu nasyconym (przybliżenie analityczne Schumanna do dokładnego rozwiązania kryterium):

Prężności pary nasyconej liczone są wzorem Magnusa–Tetensa, osobno nad wodą przechłodzoną i nad lodem. Różnica między tymi krzywymi to obszar, w którym smuga nie odparowuje, tylko rośnie.

3. Bilans masowy programu

Punkt wyjścia jest życzliwy dla teorii: bierzemy realny, recenzowany kosztorys geoinżynierii (Smith i Wagner, 3,0 Mt SO₂ rocznie w piętnastym roku) i pytamy, ile trzeba by tego samego efektu, gdyby rozpylać z pułapu rejsowego.

Trzy miejsca, w których to oszacowanie jest zaniżone — czyli korzystne dla teorii:

Koszt paliwowy wożenia ładunku liczymy regułą kciuka: około 3,5 % masy dodatkowego ładunku spala się na każdą godzinę lotu, przy średniej długości rejsu 2,2 godziny. To parametr przybliżony; zmiana go o połowę zmienia wynik o połowę i nie rusza żadnego wniosku.

4. Bilans ludzki — wskaźniki obsadowe

Liczymy osoby, nie zmiany ani nie loty. Wskaźniki dobrano po dolnej stronie przedziałów branżowych.

Kontrola rzędu wielkości: 29 039 samolotów × 9 pilotów daje ~261 351 pilotów na świecie. Boeing prognozuje zapotrzebowanie na 660 tys. nowych pilotów i 710 tys. techników w ciągu dwudziestu lat^[Boeing], co przy normalnej rotacji odpowiada bazie tego samego rzędu. Wskaźniki nie są więc zawyżone.

Świadomie nie policzono: personelu pokładowego (jest osobnym wariantem), kontrolerów ruchu lotniczego, obsługi celnej i granicznej, ubezpieczycieli, audytorów, producentów zbiorników i pomp, kierowców cystern, personelu medycznego. Każda z tych grup podnosi wynik.

5. Model rozpadu tajemnicy

Wartość p = 4,09·10⁻⁶ to najniższa z trzech kalibracji Grimesa, czyli założenie, że uczestnicy tego programu są bardziej dyskretni niż pracownicy NSA, lekarze z Tuskegee i analitycy FBI.

Drugi kanał: dezercja moralna

Model Grimesa opisuje przeciek przypadkowy albo z sumienia wobec obcych. W tym przypadku dochodzi czynnik, którego nie miała żadna sprawa kalibracyjna: uczestnik szkodzi własnej rodzinie. Traktujemy to jako niezależny proces o rocznym prawdopodobieństwie q na osobę, gdzie liczba dezercji rocznie wynosi N·q, a szansa braku dezercji przez t lat to (1−q)^N·t. Wartości q podajemy w zakresie od 1:1 000 do 1:1 000 000 rocznie, bo nie da się jej wyznaczyć empirycznie — nie ma precedensu programu, w którym uczestnicy truliby własne dzieci.

6. Pełna lista parametrów

Wszystko, co wchodzi do modelu, z jednostką i źródłem — opis znaczenia każdej wielkości jest w rozdziałach powyżej. Pozycje oznaczone założenie nie pochodzą z literatury i są przyjęte jawnie.